PL
DoubleTaxation.rezydencja podatkowa dla Polaków za granicą

Rezydencja podatkowa w Indonezji dla polskich podatników

Indonezja uznaje Cię za rezydenta, jeżeli spędziłeś(-aś) tam ponad 183 dni w ciągu 12 miesięcy od dnia przyjazdu (niepełny dzień liczy się jako pełny), a bez względu na liczbę dni — jeżeli mieszkasz w Indonezji w lokalu, z którego możesz korzystać w każdej chwili, jeżeli Indonezja jest ośrodkiem Twojej głównej działalności albo jeżeli przebywasz tam z zamiarem zamieszkania: zezwolenie na pobyt (KITAP, ITAS), umowa o pracę lub najmu mieszkania na ponad 183 dni. Rezydencja obowiązuje od dnia przyjazdu, a Indonezja opodatkowuje dochody rezydenta z całego świata według skali od 5 do 35%. Polska liczy ponad 183 dni w roku podatkowym i bada ośrodek interesów życiowych. Gdy rezydencję przypisują Ci oba państwa, rozstrzyga art. 4 ust. 2 umowy polsko-indonezyjskiej z 1992 r. — bez kryterium obywatelstwa; dochody z Indonezji Polska zwalnia z progresją, a przy dywidendach, odsetkach i należnościach licencyjnych odlicza podatek indonezyjski.

Sprawdź swój status: Polska i Indonezja

Bezpłatnie, bez rejestracji, ok. 3 minut. Wniosek według polskiej ustawy o PIT w porównaniu z prawem Indonezji i umową o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Kiedy Indonezja uznaje Cię za rezydenta podatkowego

Indonezja liczy ponad 183 dni — czyli 184 i więcej — w ciągu 12 miesięcy od dnia przyjazdu, nieprzerwanie lub z przerwami; każdy niepełny dzień liczy się jako pełny, więc liczą się też dni przyjazdu i wyjazdu. Te 12 miesięcy nie są związane z rokiem kalendarzowym. Obywatelstwo, wiza czy własne mieszkanie nie mają dla tego kryterium znaczenia.

Dla obywateli Indonezji obowiązują odrębne reguły: obywatel mieszkający za granicą staje się nierezydentem Indonezji dopiero wtedy, gdy spełnia warunki ustawy i otrzymał w tej sprawie zaświadczenie indonezyjskiej administracji podatkowej (DJP).

Obywatel Indonezji, który przebywa za granicą dłużej niż 183 dni w ciągu 12 miesięcy, stale mieszka za granicą, jest rezydentem podatkowym innego państwa i zapłacił wszystkie podatki w Indonezji, może otrzymać zaświadczenie DJP o spełnieniu warunków nierezydenta. Z takim zaświadczeniem uważa się go za osobę, która ostatecznie wyjechała, i za nierezydenta od dnia wyjazdu — nawet jeżeli zachował mieszkanie w Indonezji.

Pierwszym kryterium ustawy indonezyjskiej jest zamieszkanie (tempat tinggal), bez liczenia dni: jesteś rezydentem, jeżeli mieszkasz w Indonezji w lokalu, z którego możesz korzystać w każdej chwili (własnym, wynajętym lub udostępnionym), i nie jest to miejsce tymczasowego postoju, albo prowadzisz w Indonezji zwykłe codzienne życie. Hotel czy krótki najem w czasie podróży tego kryterium nie spełniają.

Drugim wariantem zamieszkania jest ośrodek głównej działalności (pusat kegiatan utama): jeżeli Twoje sprawy osobiste, społeczne, gospodarcze lub finansowe skupiają się w Indonezji, jesteś jej rezydentem bez względu na liczbę dni. Dlatego pytamy, gdzie znajduje się ośrodek Twoich interesów życiowych.

Drugim wariantem zamieszkania jest ośrodek głównej działalności (pusat kegiatan utama): jeżeli Twoje sprawy osobiste, społeczne, gospodarcze lub finansowe skupiają się w Indonezji, jesteś jej rezydentem bez względu na liczbę dni. Dlatego pytamy, gdzie znajduje się ośrodek Twoich interesów życiowych.

Trzecie kryterium: jeżeli w wybranym roku przebywałeś(-aś) w Indonezji z zamiarem zamieszkania, jesteś rezydentem od dnia przyjazdu, nawet jeżeli spędziłeś(-aś) tam niewiele dni. Zamiar potwierdzają KITAP, VITAS lub ITAS ważne dłużej niż 183 dni (w tym «złota wiza»), umowa o pracę lub działalność w Indonezji na ponad 183 dni, umowa najmu mieszkania na ponad 183 dni albo przeprowadzka rodziny.

Trzecie kryterium: jeżeli w wybranym roku przebywałeś(-aś) w Indonezji z zamiarem zamieszkania, jesteś rezydentem od dnia przyjazdu, nawet jeżeli spędziłeś(-aś) tam niewiele dni. Zamiar potwierdzają KITAP, VITAS lub ITAS ważne dłużej niż 183 dni (w tym «złota wiza»), umowa o pracę lub działalność w Indonezji na ponad 183 dni, umowa najmu mieszkania na ponad 183 dni albo przeprowadzka rodziny.

Pierwszym kryterium ustawy indonezyjskiej jest zamieszkanie (tempat tinggal), bez liczenia dni: jesteś rezydentem, jeżeli mieszkasz w Indonezji w lokalu, z którego możesz korzystać w każdej chwili (własnym, wynajętym lub udostępnionym), i nie jest to miejsce tymczasowego postoju, albo prowadzisz w Indonezji zwykłe codzienne życie. Hotel czy krótki najem w czasie podróży tego kryterium nie spełniają.

Drugim wariantem zamieszkania jest ośrodek głównej działalności (pusat kegiatan utama): jeżeli Twoje sprawy osobiste, społeczne, gospodarcze lub finansowe skupiają się w Indonezji, jesteś jej rezydentem bez względu na liczbę dni. Dlatego pytamy, gdzie znajduje się ośrodek Twoich interesów życiowych.

Drugim wariantem zamieszkania jest ośrodek głównej działalności (pusat kegiatan utama): jeżeli Twoje sprawy osobiste, społeczne, gospodarcze lub finansowe skupiają się w Indonezji, jesteś jej rezydentem bez względu na liczbę dni. Dlatego pytamy, gdzie znajduje się ośrodek Twoich interesów życiowych.

Trzecie kryterium: jeżeli w wybranym roku przebywałeś(-aś) w Indonezji z zamiarem zamieszkania, jesteś rezydentem od dnia przyjazdu, nawet jeżeli spędziłeś(-aś) tam niewiele dni. Zamiar potwierdzają KITAP, VITAS lub ITAS ważne dłużej niż 183 dni (w tym «złota wiza»), umowa o pracę lub działalność w Indonezji na ponad 183 dni, umowa najmu mieszkania na ponad 183 dni albo przeprowadzka rodziny.

Dla obywateli Indonezji obowiązują odrębne reguły: obywatel mieszkający za granicą staje się nierezydentem Indonezji dopiero wtedy, gdy spełnia warunki ustawy i otrzymał w tej sprawie zaświadczenie indonezyjskiej administracji podatkowej (DJP).

Obywatel Indonezji, który przebywa za granicą dłużej niż 183 dni w ciągu 12 miesięcy, stale mieszka za granicą, jest rezydentem podatkowym innego państwa i zapłacił wszystkie podatki w Indonezji, może otrzymać zaświadczenie DJP o spełnieniu warunków nierezydenta. Z takim zaświadczeniem uważa się go za osobę, która ostatecznie wyjechała, i za nierezydenta od dnia wyjazdu — nawet jeżeli zachował mieszkanie w Indonezji.

Pierwszym kryterium ustawy indonezyjskiej jest zamieszkanie (tempat tinggal), bez liczenia dni: jesteś rezydentem, jeżeli mieszkasz w Indonezji w lokalu, z którego możesz korzystać w każdej chwili (własnym, wynajętym lub udostępnionym), i nie jest to miejsce tymczasowego postoju, albo prowadzisz w Indonezji zwykłe codzienne życie. Hotel czy krótki najem w czasie podróży tego kryterium nie spełniają.

Drugim wariantem zamieszkania jest ośrodek głównej działalności (pusat kegiatan utama): jeżeli Twoje sprawy osobiste, społeczne, gospodarcze lub finansowe skupiają się w Indonezji, jesteś jej rezydentem bez względu na liczbę dni. Dlatego pytamy, gdzie znajduje się ośrodek Twoich interesów życiowych.

Trzecie kryterium: jeżeli w wybranym roku przebywałeś(-aś) w Indonezji z zamiarem zamieszkania, jesteś rezydentem od dnia przyjazdu, nawet jeżeli spędziłeś(-aś) tam niewiele dni. Zamiar potwierdzają KITAP, VITAS lub ITAS ważne dłużej niż 183 dni (w tym «złota wiza»), umowa o pracę lub działalność w Indonezji na ponad 183 dni, umowa najmu mieszkania na ponad 183 dni albo przeprowadzka rodziny.

Kiedy jesteś nierezydentem

Gdzie prawo Indonezji koliduje z polskimi przepisami

Co jeszcze warto wiedzieć

Jak rozstrzyga się podwójną rezydencję

Jeśli oba państwa uznają Cię za rezydenta, stosuje się art. 4 ust. 2 umowy: Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Indonezji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzona w Warszawie dnia 6 października 1992 r.. Kryteria stosuje się po kolei — stałe miejsce zamieszkania, ośrodek interesów życiowych, miejsce zwykłego pobytu, obywatelstwo, a na końcu wzajemne porozumienie organów podatkowych.

Umowa szczegółowo: dochody, stawki, zasada 183 dni →

Pojęcia, z którymi spotkasz się w Indonezji

UU PPh
indonezyjska ustawa o podatku dochodowym (UU 7/1983 ze zmianami); kryteria rezydencji — Pasal 2
subjek pajak dalam negeri
rezydent podatkowy Indonezji; nierezydent to subjek pajak luar negeri
DJP (Direktorat Jenderal Pajak)
indonezyjska administracja podatkowa; podatki rozlicza się i deklaruje przez system Coretax
KITAS / KITAP
zezwolenie na pobyt czasowy / stały w Indonezji; ważne dłużej niż 183 dni — dowód zamiaru zamieszkania w Indonezji
SPT Tahunan
zeznanie roczne w podatku dochodowym; osoby fizyczne składają je do 31 marca następnego roku
Surat Keterangan Domisili (SKD)
zaświadczenie o rezydencji podatkowej w Indonezji do stosowania umowy; DJP wydaje je elektronicznie

Pytania

Jak Indonezja liczy 183 dni?

Próg to ponad 183 dni, czyli 184 i więcej, w ciągu 12 miesięcy od dnia przyjazdu, nieprzerwanie lub z przerwami; każdy niepełny dzień liczy się jako pełny. Te 12 miesięcy nie są związane z rokiem kalendarzowym: 100 dni pod koniec jednego roku i 90 dni na początku następnego dają razem 190 dni. Polska liczy ponad 183 dni w roku podatkowym. Indonezja uznaje Cię jednak za rezydenta także bez liczenia dni — jeżeli mieszkasz tam we własnym lub wynajętym lokalu albo przyjechałeś(-aś) z zamiarem zamieszkania (KITAP, ITAS na ponad 183 dni, umowa o pracę lub najmu na ponad 183 dni).

Kiedy Indonezja może opodatkować moje wynagrodzenie, jeżeli jestem rezydentem Polski?

Wynagrodzenie za pracę w Indonezji jest dochodem ze źródła indonezyjskiego; płatnik pobiera od nierezydenta 20% od kwoty brutto. Jeżeli według umowy jesteś rezydentem Polski, Indonezja nie może go opodatkować, gdy łącznie: przebywasz tam nie dłużej niż 183 dni w danym roku podatkowym, pracodawca nie jest rezydentem Indonezji, a wynagrodzenia nie ponosi jego zakład ani stała placówka w Indonezji (art. 15 ust. 2). Gdy Indonezja opodatkuje wynagrodzenie, Polska je zwalnia, ale uwzględnia przy ustalaniu stawki od pozostałych dochodów (wyłączenie z progresją).

Jaka umowa obowiązuje między Polską a Indonezją?

Umowa sporządzona w Warszawie 6.10.1992 r. (Dz.U. 1994 nr 46 poz. 187), w życie od 25.08.1993 r., stosowana od 1.01.1994 r.; od 1.08.2020 r. w relacjach polsko-indonezyjskich obowiązuje Konwencja MLI, która nie zmieniła art. 4 ust. 2 ani metody unikania podwójnego opodatkowania. Rezydencja: art. 4 ust. 2 (bez kryterium obywatelstwa — w ostateczności rozstrzygają właściwe władze); praca najemna: art. 15; emerytury: art. 18; unikanie podwójnego opodatkowania: art. 22 (Polska — wyłączenie z progresją, Indonezja — odliczenie).

Źródła

Przepisy i wyjaśnienia urzędowe

Aktualizacja 17.11.2026. Wynik ma charakter wyłącznie informacyjny i nie stanowi porady podatkowej ani prawnej. Organy podatkowe i sądy mogą inaczej interpretować przepisy, także ze względu na okoliczności, których tu nie uwzględniono, a prawo się zmienia. Przed podjęciem decyzji skonsultuj się z doradcą podatkowym.

Sprawdź swój status

Inne państwa