Rezydencja podatkowa w Indonezji dla polskich podatników
Indonezja uznaje Cię za rezydenta, jeżeli spędziłeś(-aś) tam ponad 183 dni w ciągu 12 miesięcy od dnia przyjazdu (niepełny dzień liczy się jako pełny), a bez względu na liczbę dni — jeżeli mieszkasz w Indonezji w lokalu, z którego możesz korzystać w każdej chwili, jeżeli Indonezja jest ośrodkiem Twojej głównej działalności albo jeżeli przebywasz tam z zamiarem zamieszkania: zezwolenie na pobyt (KITAP, ITAS), umowa o pracę lub najmu mieszkania na ponad 183 dni. Rezydencja obowiązuje od dnia przyjazdu, a Indonezja opodatkowuje dochody rezydenta z całego świata według skali od 5 do 35%. Polska liczy ponad 183 dni w roku podatkowym i bada ośrodek interesów życiowych. Gdy rezydencję przypisują Ci oba państwa, rozstrzyga art. 4 ust. 2 umowy polsko-indonezyjskiej z 1992 r. — bez kryterium obywatelstwa; dochody z Indonezji Polska zwalnia z progresją, a przy dywidendach, odsetkach i należnościach licencyjnych odlicza podatek indonezyjski.
Bezpłatnie, bez rejestracji, ok. 3 minut. Wniosek według polskiej ustawy o PIT w porównaniu z prawem Indonezji i umową o unikaniu podwójnego opodatkowania.
Kiedy Indonezja uznaje Cię za rezydenta podatkowego
Indonezja liczy ponad 183 dni — czyli 184 i więcej — w ciągu 12 miesięcy od dnia przyjazdu, nieprzerwanie lub z przerwami; każdy niepełny dzień liczy się jako pełny, więc liczą się też dni przyjazdu i wyjazdu. Te 12 miesięcy nie są związane z rokiem kalendarzowym. Obywatelstwo, wiza czy własne mieszkanie nie mają dla tego kryterium znaczenia.
Dla obywateli Indonezji obowiązują odrębne reguły: obywatel mieszkający za granicą staje się nierezydentem Indonezji dopiero wtedy, gdy spełnia warunki ustawy i otrzymał w tej sprawie zaświadczenie indonezyjskiej administracji podatkowej (DJP).
Obywatel Indonezji, który przebywa za granicą dłużej niż 183 dni w ciągu 12 miesięcy, stale mieszka za granicą, jest rezydentem podatkowym innego państwa i zapłacił wszystkie podatki w Indonezji, może otrzymać zaświadczenie DJP o spełnieniu warunków nierezydenta. Z takim zaświadczeniem uważa się go za osobę, która ostatecznie wyjechała, i za nierezydenta od dnia wyjazdu — nawet jeżeli zachował mieszkanie w Indonezji.
Pierwszym kryterium ustawy indonezyjskiej jest zamieszkanie (tempat tinggal), bez liczenia dni: jesteś rezydentem, jeżeli mieszkasz w Indonezji w lokalu, z którego możesz korzystać w każdej chwili (własnym, wynajętym lub udostępnionym), i nie jest to miejsce tymczasowego postoju, albo prowadzisz w Indonezji zwykłe codzienne życie. Hotel czy krótki najem w czasie podróży tego kryterium nie spełniają.
Drugim wariantem zamieszkania jest ośrodek głównej działalności (pusat kegiatan utama): jeżeli Twoje sprawy osobiste, społeczne, gospodarcze lub finansowe skupiają się w Indonezji, jesteś jej rezydentem bez względu na liczbę dni. Dlatego pytamy, gdzie znajduje się ośrodek Twoich interesów życiowych.
Drugim wariantem zamieszkania jest ośrodek głównej działalności (pusat kegiatan utama): jeżeli Twoje sprawy osobiste, społeczne, gospodarcze lub finansowe skupiają się w Indonezji, jesteś jej rezydentem bez względu na liczbę dni. Dlatego pytamy, gdzie znajduje się ośrodek Twoich interesów życiowych.
Trzecie kryterium: jeżeli w wybranym roku przebywałeś(-aś) w Indonezji z zamiarem zamieszkania, jesteś rezydentem od dnia przyjazdu, nawet jeżeli spędziłeś(-aś) tam niewiele dni. Zamiar potwierdzają KITAP, VITAS lub ITAS ważne dłużej niż 183 dni (w tym «złota wiza»), umowa o pracę lub działalność w Indonezji na ponad 183 dni, umowa najmu mieszkania na ponad 183 dni albo przeprowadzka rodziny.
Trzecie kryterium: jeżeli w wybranym roku przebywałeś(-aś) w Indonezji z zamiarem zamieszkania, jesteś rezydentem od dnia przyjazdu, nawet jeżeli spędziłeś(-aś) tam niewiele dni. Zamiar potwierdzają KITAP, VITAS lub ITAS ważne dłużej niż 183 dni (w tym «złota wiza»), umowa o pracę lub działalność w Indonezji na ponad 183 dni, umowa najmu mieszkania na ponad 183 dni albo przeprowadzka rodziny.
Pierwszym kryterium ustawy indonezyjskiej jest zamieszkanie (tempat tinggal), bez liczenia dni: jesteś rezydentem, jeżeli mieszkasz w Indonezji w lokalu, z którego możesz korzystać w każdej chwili (własnym, wynajętym lub udostępnionym), i nie jest to miejsce tymczasowego postoju, albo prowadzisz w Indonezji zwykłe codzienne życie. Hotel czy krótki najem w czasie podróży tego kryterium nie spełniają.
Drugim wariantem zamieszkania jest ośrodek głównej działalności (pusat kegiatan utama): jeżeli Twoje sprawy osobiste, społeczne, gospodarcze lub finansowe skupiają się w Indonezji, jesteś jej rezydentem bez względu na liczbę dni. Dlatego pytamy, gdzie znajduje się ośrodek Twoich interesów życiowych.
Drugim wariantem zamieszkania jest ośrodek głównej działalności (pusat kegiatan utama): jeżeli Twoje sprawy osobiste, społeczne, gospodarcze lub finansowe skupiają się w Indonezji, jesteś jej rezydentem bez względu na liczbę dni. Dlatego pytamy, gdzie znajduje się ośrodek Twoich interesów życiowych.
Trzecie kryterium: jeżeli w wybranym roku przebywałeś(-aś) w Indonezji z zamiarem zamieszkania, jesteś rezydentem od dnia przyjazdu, nawet jeżeli spędziłeś(-aś) tam niewiele dni. Zamiar potwierdzają KITAP, VITAS lub ITAS ważne dłużej niż 183 dni (w tym «złota wiza»), umowa o pracę lub działalność w Indonezji na ponad 183 dni, umowa najmu mieszkania na ponad 183 dni albo przeprowadzka rodziny.
Dla obywateli Indonezji obowiązują odrębne reguły: obywatel mieszkający za granicą staje się nierezydentem Indonezji dopiero wtedy, gdy spełnia warunki ustawy i otrzymał w tej sprawie zaświadczenie indonezyjskiej administracji podatkowej (DJP).
Obywatel Indonezji, który przebywa za granicą dłużej niż 183 dni w ciągu 12 miesięcy, stale mieszka za granicą, jest rezydentem podatkowym innego państwa i zapłacił wszystkie podatki w Indonezji, może otrzymać zaświadczenie DJP o spełnieniu warunków nierezydenta. Z takim zaświadczeniem uważa się go za osobę, która ostatecznie wyjechała, i za nierezydenta od dnia wyjazdu — nawet jeżeli zachował mieszkanie w Indonezji.
Pierwszym kryterium ustawy indonezyjskiej jest zamieszkanie (tempat tinggal), bez liczenia dni: jesteś rezydentem, jeżeli mieszkasz w Indonezji w lokalu, z którego możesz korzystać w każdej chwili (własnym, wynajętym lub udostępnionym), i nie jest to miejsce tymczasowego postoju, albo prowadzisz w Indonezji zwykłe codzienne życie. Hotel czy krótki najem w czasie podróży tego kryterium nie spełniają.
Drugim wariantem zamieszkania jest ośrodek głównej działalności (pusat kegiatan utama): jeżeli Twoje sprawy osobiste, społeczne, gospodarcze lub finansowe skupiają się w Indonezji, jesteś jej rezydentem bez względu na liczbę dni. Dlatego pytamy, gdzie znajduje się ośrodek Twoich interesów życiowych.
Trzecie kryterium: jeżeli w wybranym roku przebywałeś(-aś) w Indonezji z zamiarem zamieszkania, jesteś rezydentem od dnia przyjazdu, nawet jeżeli spędziłeś(-aś) tam niewiele dni. Zamiar potwierdzają KITAP, VITAS lub ITAS ważne dłużej niż 183 dni (w tym «złota wiza»), umowa o pracę lub działalność w Indonezji na ponad 183 dni, umowa najmu mieszkania na ponad 183 dni albo przeprowadzka rodziny.
- Przebywałeś(-aś) w Indonezji ponad 183 dni w ciągu 12 miesięcy (licząc każdy niepełny dzień) — jesteś rezydentem podatkowym Indonezji (Pasal 2 ayat (3) huruf a angka 2 UU PPh). Rezydencja zaczyna się od dnia przyjazdu: jeżeli przyjechałeś(-aś) lub ostatecznie wyjechałeś(-aś) w trakcie roku, jesteś rezydentem tylko za tę część roku (Pasal 2A UU PPh). Indonezja opodatkowuje dochody rezydenta z całego świata według skali od 5 do 35%; zeznanie roczne (SPT Tahunan) składa się do 31 marca następnego roku.
- Mieszkasz w Indonezji — w lokalu, z którego możesz korzystać w każdej chwili, albo prowadzisz tam zwykłe codzienne życie — więc jesteś rezydentem podatkowym Indonezji bez względu na liczbę dni (Pasal 2 ayat (3) huruf a angka 1 UU PPh, Pasal 2 ayat (2) PMK 18/PMK.03/2021). Wniosek jest prawdopodobny: administracja podatkowa ocenia zamieszkanie według faktycznych okoliczności. Indonezja opodatkowuje dochody rezydenta z całego świata według skali od 5 do 35%.
- Ośrodek Twojej głównej działalności — sprawy osobiste, społeczne, gospodarcze lub finansowe — znajduje się w Indonezji, więc uważa się, że mieszkasz w Indonezji, i jesteś jej rezydentem podatkowym bez względu na liczbę dni (Pasal 2 ayat (2) huruf b PMK 18/PMK.03/2021). Wniosek jest prawdopodobny: ośrodek działalności ocenia się na podstawie całokształtu okoliczności. Indonezja opodatkowuje dochody rezydenta z całego świata według skali od 5 do 35%.
- W wybranym roku przebywałeś(-aś) w Indonezji z zamiarem zamieszkania — jesteś rezydentem podatkowym Indonezji od dnia przyjazdu, nawet jeżeli spędziłeś(-aś) tam mniej niż 184 dni (Pasal 2 ayat (3) huruf a angka 3 UU PPh). Wniosek jest prawdopodobny: zamiar musi być potwierdzony dokumentami — KITAP, VITAS lub ITAS ważne dłużej niż 183 dni, umowa o pracę lub umowa najmu mieszkania na ponad 183 dni, przeprowadzka rodziny (Pasal 2 ayat (4) PMK 18/PMK.03/2021). Rezydentem jesteś za część roku od przyjazdu (Pasal 2A UU PPh).
- Jesteś obywatelem Indonezji, który już nie mieszka w Indonezji, ale nie ma zaświadczenia indonezyjskiej administracji podatkowej (DJP) «Surat Keterangan WNI Memenuhi Persyaratan Menjadi Subjek Pajak Luar Negeri». Według PER-23/PJ/2025 (Pasal 6 ayat (1) huruf c, Pasal 7 ayat (2) i (4)) oraz PMK 18/PMK.03/2021 (Pasal 3) obywatel przebywający za granicą staje się nierezydentem dopiero po spełnieniu wszystkich warunków, w tym po otrzymaniu tego zaświadczenia; do tego czasu DJP traktuje Cię jako rezydenta Indonezji — z rocznym zeznaniem (SPT Tahunan) i podatkiem od dochodów z całego świata. Wniosek jest sporny: Pasal 2 ayat (4) huruf a UU PPh uznaje za nierezydenta osobę, która nie mieszka w Indonezji. Jeżeli Polska również uważa Cię za rezydenta, status rozstrzyga umowa polsko-indonezyjska o unikaniu podwójnego opodatkowania (Pasal 11 PER-23/PJ/2025). Aby zakończyć rezydencję w Indonezji, złóż w DJP wniosek z zaświadczeniem o rezydencji podatkowej w innym państwie w języku angielskim (np. polskim certyfikatem rezydencji) i zapłać podatki za okres rezydencji; po wydaniu zaświadczenia jesteś nierezydentem od dnia wyjazdu z Indonezji (Pasal 8 PER-23/PJ/2025).
Kiedy jesteś nierezydentem
- Nie spełniasz żadnego z kryteriów Pasal 2 ayat (3) UU PPh — jesteś nierezydentem Indonezji. Indonezja może opodatkować tylko Twoje dochody ze źródeł indonezyjskich: zwykle podatkiem 20% od kwoty brutto pobieranym przez płatnika (Pasal 26 UU PPh) albo według obniżonych stawek umowy PL–ID, jeżeli przekażesz płatnikowi formularz DGT.
- Według Twoich odpowiedzi prawdopodobnie jesteś nierezydentem Indonezji, ale na pytanie o zamieszkanie, ośrodek interesów lub zamiar zamieszkania w Indonezji odpowiedziałeś(-aś) «Nie wiem» albo «Po równo». Każde z tych kryteriów czyni rezydentem bez względu na liczbę dni, więc sprawdź dokumenty: zezwolenie na pobyt (KITAP, ITAS), umowy o pracę, umowę najmu mieszkania.
- Indonezyjska administracja podatkowa wydała Ci zaświadczenie, że jako obywatel Indonezji spełniasz warunki nierezydenta, więc jesteś nierezydentem Indonezji od dnia wyjazdu (Pasal 2 ayat (4) huruf c UU PPh, Pasal 3–6 PMK 18/PMK.03/2021). Indonezja opodatkowuje tylko Twoje dochody ze źródeł indonezyjskich według reguł dla nierezydentów. Status obowiązuje, dopóki spełniasz warunki: jeżeli znów spędzisz w Indonezji ponad 183 dni w ciągu 12 miesięcy, staniesz się rezydentem.
Gdzie prawo Indonezji koliduje z polskimi przepisami
- Kolizja: ponad 183 dni w Indonezji przy rezydencji w Polsce. Indonezja uznaje Cię za rezydenta, bo spędziłeś(-aś) tam ponad 183 dni w ciągu 12 miesięcy; Polska — bo masz tu ośrodek interesów osobistych lub gospodarczych albo przebywasz tu ponad 183 dni w roku podatkowym (art. 3 ust. 1a ustawy o PIT). Sama Indonezja przyznaje, że w takim przypadku status ustala umowa (Pasal 11 PER-23/PJ/2025). Rozstrzyga art. 4 ust. 2 umowy PL–ID z 1992 r.: stałe miejsce zamieszkania tylko w jednym państwie — jesteś jego rezydentem; mieszkanie w obu — ośrodek interesów życiowych; dalej miejsce zwykłego pobytu. Kryterium obywatelstwa umowa nie zna: jeżeli zwykły pobyt nie rozstrzyga, sprawę rozstrzygają właściwe władze obu państw w drodze wzajemnego porozumienia.
- Kolizja: Indonezja może uznać Cię za rezydenta także bez 183 dni. Indonezja uznaje Cię za rezydenta bez względu na liczbę dni, jeżeli mieszkasz tam w lokalu, z którego możesz korzystać w każdej chwili, albo prowadzisz tam zwykłe codzienne życie, jeżeli Indonezja jest ośrodkiem Twojej głównej działalności albo jeżeli w wybranym roku przebywałeś(-aś) tam z zamiarem zamieszkania (KITAP, ITAS lub VITAS na ponad 183 dni, umowa o pracę lub najmu na ponad 183 dni, przeprowadzka rodziny). Status obowiązuje od dnia przyjazdu. Polska może jednocześnie uznawać Cię za rezydenta — przez ośrodek interesów osobistych lub gospodarczych albo ponad 183 dni pobytu w roku (art. 3 ust. 1a ustawy o PIT). Rozstrzyga art. 4 ust. 2 umowy: stałe miejsce zamieszkania, ośrodek interesów życiowych, miejsce zwykłego pobytu, a w ostateczności porozumienie właściwych władz.
Co jeszcze warto wiedzieć
- Indonezja liczy ponad 183 dni w 12 miesiącach, a niepełny dzień to dzień. Próg w Indonezji to ponad 183 dni, czyli 184 i więcej, w ciągu 12 miesięcy od dnia przyjazdu, nieprzerwanie lub z przerwami; każdy niepełny dzień liczy się jako pełny. Te 12 miesięcy nie są związane z rokiem kalendarzowym: 100 dni pod koniec jednego roku i 90 dni na początku następnego dają razem 190 dni. Polska także wymaga pobytu dłuższego niż 183 dni i wlicza każdy dzień choćby częściowego pobytu, ale liczy je w roku podatkowym (kalendarzowym) — więc pobyt rozłożony na dwa lata może dać rezydencję w Indonezji, a w Polsce kryterium dni nie zostanie spełnione w żadnym z tych lat. Jeżeli rezydencja w Indonezji zaczęła się lub skończyła w trakcie roku, jesteś jej rezydentem tylko za tę część roku (Pasal 2A UU PPh); w Polsce rezydencja również może powstać lub ustać w trakcie roku (Objaśnienia MF z 29.04.2021 r.).
- Rezydent Indonezji płaci podatek od dochodów z całego świata. Rezydent Indonezji płaci podatek od dochodów z Indonezji i z zagranicy według skali od 5% (do 60 mln rupii) do 35% (powyżej 5 mld rupii) i składa zeznanie roczne (SPT Tahunan) do 31 marca następnego roku przez Coretax. Podatek zagraniczny zalicza się do wysokości podatku indonezyjskiego od tego dochodu. Sprzedaż gruntów i budynków w Indonezji (2,5%), najem (10%) i odsetki od depozytów (20%) są opodatkowane podatkiem ostatecznym od kwoty brutto — zarówno u rezydentów, jak i u nierezydentów.
- Zagraniczni specjaliści: przez 4 lata podatek tylko od dochodów indonezyjskich. Cudzoziemiec, który stał się rezydentem Indonezji i ma określone kwalifikacje (zagraniczny pracownik na stanowisku z wykazu Ministerstwa Pracy albo zagraniczny badacz w dziedzinie nauki, technologii lub matematyki — z certyfikatem, dyplomem albo co najmniej 5 latami doświadczenia i obowiązkiem przekazywania wiedzy), może przez pierwsze 4 lata podatkowe rezydencji płacić podatek tylko od dochodów z Indonezji. Potrzebny jest wniosek do DJP przez Coretax i złożone zeznania za ostatnie 2 lata. Jeżeli stosujesz umowę z Polską do swoich polskich dochodów, reżim nie ma zastosowania. Okres 4 lat liczy się od pierwszego dnia rezydencji i nie ulega zawieszeniu, gdy wyjeżdżasz.
- Praca w Indonezji przy rezydencji w Polsce: 183 dni w roku podatkowym (art. 15 ust. 2). Wynagrodzenie za pracę fizycznie wykonywaną w Indonezji jest dochodem ze źródła indonezyjskiego; płatnik pobiera od nierezydenta 20% od kwoty brutto (Pasal 26 UU PPh). Jeżeli według umowy jesteś rezydentem Polski, Indonezja nie może go opodatkować, gdy łącznie: przebywasz w Indonezji nie dłużej niż 183 dni w danym roku podatkowym (nie w dowolnych 12 miesiącach), pracodawca nie ma miejsca zamieszkania ani siedziby w Indonezji, a wynagrodzenie nie jest ponoszone przez jego zakład ani stałą placówkę w Indonezji (art. 15 ust. 2). Wolne zawody: Indonezja może opodatkować dochód, jeżeli dysponujesz tam stałą placówką albo przebywasz tam łącznie ponad 91 dni w roku podatkowym (art. 14). Gdy Indonezja opodatkuje wynagrodzenie, Polska je zwalnia, ale uwzględnia przy ustalaniu stawki od pozostałych dochodów (art. 22 ust. 1 lit. a umowy, art. 27 ust. 8 ustawy o PIT) — ulga abolicyjna nie ma wtedy zastosowania. Aby płatnik w Indonezji zastosował umowę, przekaż mu formularz DGT potwierdzony przez polski urząd skarbowy albo z dołączonym zaświadczeniem o rezydencji w języku angielskim (PMK 112/2025).
- Jak Polska unika podwójnego opodatkowania dochodów z Indonezji: wyłączenie z progresją. Dochód, który według umowy może być opodatkowany w Indonezji (np. wynagrodzenie za pracę w Indonezji powyżej progów art. 15, emerytura z Indonezji, dochód z nieruchomości w Indonezji), Polska zwalnia z podatku, ale dolicza go do pozostałych dochodów przy ustalaniu stawki (art. 22 ust. 1 lit. a umowy, art. 27 ust. 8 ustawy o PIT). Wyjątek: przy dywidendach, odsetkach i należnościach licencyjnych (art. 10–12) Polska odlicza podatek zapłacony w Indonezji — nie więcej niż część polskiego podatku przypadającą na ten dochód (art. 22 ust. 1 lit. b, art. 27 ust. 9 ustawy o PIT). Konwencja MLI tej metody nie zmienia: Indonezja zastrzegła, że art. 5 MLI w całości nie ma zastosowania do jej umów (Dz.U. 2020 poz. 1377).
- Jesteś rezydentem Indonezji: Polska opodatkowuje tylko dochody z Polski. Jeżeli według umowy jesteś rezydentem Indonezji, Polska może opodatkować tylko dochody ze źródeł polskich i tylko w zakresie dozwolonym przez umowę (art. 3 ust. 2a i art. 4a ustawy o PIT) — np. wynagrodzenie za pracę wykonywaną w Polsce, jeżeli nie są spełnione warunki art. 15 ust. 2, albo dochód z nieruchomości w Polsce. Indonezja opodatkowuje Twoje dochody z całego świata i zalicza podatek polski na poczet podatku indonezyjskiego — do wysokości podatku indonezyjskiego od tego dochodu (art. 22 ust. 2 umowy). Polskiemu płatnikowi przedstaw indonezyjskie zaświadczenie o rezydencji (Surat Keterangan Domisili).
- Bez kryterium obywatelstwa: rozstrzygają właściwe władze (art. 4 ust. 2 lit. c i art. 24). Jeżeli ani stałe miejsce zamieszkania, ani ośrodek interesów życiowych, ani miejsce zwykłego pobytu nie rozstrzygają, umowa PL–ID nie sięga do obywatelstwa — sprawę rozstrzygają w drodze wzajemnego porozumienia właściwe władze Polski i Indonezji. Wniosek składasz właściwej władzy państwa, w którym masz miejsce zamieszkania; w ciągu trzech lat od pierwszego urzędowego zawiadomienia o opodatkowaniu niezgodnym z umową (dwuletni termin z art. 24 ust. 1 umowy zastąpiła Konwencja MLI — art. 16 ust. 1 zd. 2 w zw. z ust. 4 lit. a pkt ii, bo notyfikowały go oba państwa). Do czasu porozumienia oba państwa mogą traktować Cię jako swojego rezydenta; przygotuj dowody dotyczące mieszkania, rodziny, pracy, majątku i dni pobytu.
- Emerytury i funkcje publiczne (art. 18 i 19). Emeryturę za wcześniejszą pracę, wypłacaną rezydentowi jednego państwa ze źródeł w drugim państwie za pracę w tym drugim państwie, a także renty z takich źródeł, może opodatkować państwo źródła (art. 18 ust. 1); państwo rezydencji też je opodatkowuje i unika podwójnego opodatkowania według art. 22. Emeryturę z Indonezji rezydenta Polski Indonezja może opodatkować (20% od kwoty brutto, Pasal 26 UU PPh), a Polska ją zwalnia z progresją; polską emeryturę rezydenta Indonezji może opodatkować Polska, a Indonezja zalicza podatek polski. Wynagrodzenie za funkcje publiczne co do zasady opodatkowuje tylko państwo wypłacające, a emerytury z tytułu takich funkcji — tylko państwo wypłacające, chyba że jesteś obywatelem i rezydentem drugiego państwa (art. 19).
- Obywatelom Indonezji status nierezydenta potwierdza zaświadczenie DJP. Obywatel Indonezji, który mieszka za granicą dłużej niż 183 dni w ciągu 12 miesięcy, staje się nierezydentem Indonezji, gdy stale mieszka za granicą, nie tranzytem, jest rezydentem podatkowym innego państwa, zapłacił wszystkie podatki w Indonezji i otrzymał zaświadczenie DJP «Surat Keterangan WNI Memenuhi Persyaratan Menjadi Subjek Pajak Luar Negeri». Do wniosku potrzebne jest zaświadczenie o rezydencji podatkowej w innym państwie w języku angielskim (np. polski certyfikat rezydencji), którego ważność wygasła nie wcześniej niż 6 miesięcy przed wnioskiem; DJP rozstrzyga w ciągu 30 dni, a brak odpowiedzi oznacza uwzględnienie wniosku. Przed wyjazdem można wystąpić o status «nonefektif» podatnika.
- Certyfikaty rezydencji. Aby jako rezydent Indonezji skorzystać z umowy w Polsce, uzyskaj w DJP zaświadczenie o rezydencji podatkowej (Surat Keterangan Domisili) — elektronicznie przez Coretax: wydaje się je automatycznie dla każdego płatnika dochodu i roku, jeżeli masz NPWP i złożyłeś(-aś) ostatnie zeznanie roczne; jest ważne do 31 grudnia roku wydania. Aby jako rezydent Polski skorzystać z umowy w Indonezji, przekaż płatnikowi formularz DGT potwierdzony przez polski urząd skarbowy albo z dołączonym zaświadczeniem o rezydencji w języku angielskim — certyfikat rezydencji wydaje urząd skarbowy na Twój wniosek (art. 306l Ordynacji podatkowej); płatnik zastosuje stawkę umowy tylko wtedy, gdy nie jesteś rezydentem Indonezji.
- Przeprowadzka z Polski do Indonezji: polski exit tax od majątku powyżej 4 mln zł. Indonezja nie pobiera podatku od wyjazdu, ale przeprowadzka z Polski do Indonezji może podlegać polskiemu podatkowi od niezrealizowanych zysków (19%), jeżeli Polska traci prawo do opodatkowania zysków ze zbycia Twoich udziałów, akcji i innych papierów wartościowych, miałeś(-aś) miejsce zamieszkania w Polsce łącznie co najmniej 5 lat w ostatnich 10 latach, a łączna wartość rynkowa tych składników przekracza 4 000 000 zł (art. 30da–30db ustawy o PIT).
- Ubezpieczenia społeczne: brak umowy polsko-indonezyjskiej. Indonezji nie ma wśród państw, z którymi Polska ma umowę o zabezpieczeniu społecznym (wykaz ZUS). Każde państwo stosuje własne przepisy, możliwe jest podwójne opłacanie składek, a okresów ubezpieczenia nie można sumować; składki nie są objęte umową podatkową. Według prawa indonezyjskiego każda osoba, w tym cudzoziemiec pracujący w Indonezji co najmniej 6 miesięcy, musi uczestniczyć w programach zabezpieczenia społecznego BPJS, a pracodawca musi zgłosić pracowników (art. 14 i 15 ust. 1 ustawy UU 24/2011) — przy delegowaniu z Polski na 6 miesięcy lub dłużej składki mogą być należne w obu państwach.
- Która umowa obowiązuje: umowa z 1992 r.. Stosuje się Umowę między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Indonezji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzoną w Warszawie 6.10.1992 r. (Dz.U. 1994 nr 46 poz. 187): w życie 25.08.1993 r., stosowana od 1.01.1994 r. Konwencja MLI obowiązuje w relacjach polsko-indonezyjskich od 1.08.2020 r. (Dz.U. 2020 poz. 1377); do podatków innych niż pobierane u źródła stosuje się ją za okresy podatkowe rozpoczynające się od 26.06.2021 r. Art. 4 ust. 2 dla osób fizycznych ani metody unikania podwójnego opodatkowania MLI nie zmieniła. Tie-breaker: art. 4 ust. 2 (bez kryterium obywatelstwa); wolne zawody: art. 14 (stała placówka albo ponad 91 dni w roku podatkowym); praca najemna: art. 15 (183 dni w roku podatkowym); emerytury: art. 18; funkcje publiczne: art. 19; unikanie podwójnego opodatkowania: art. 22 (Polska — wyłączenie z progresją, dla dywidend, odsetek i należności licencyjnych odliczenie; Indonezja — odliczenie); procedura wzajemnego porozumiewania się: art. 24.
Jak rozstrzyga się podwójną rezydencję
Jeśli oba państwa uznają Cię za rezydenta, stosuje się art. 4 ust. 2 umowy: Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Indonezji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzona w Warszawie dnia 6 października 1992 r.. Kryteria stosuje się po kolei — stałe miejsce zamieszkania, ośrodek interesów życiowych, miejsce zwykłego pobytu, obywatelstwo, a na końcu wzajemne porozumienie organów podatkowych.
Umowa szczegółowo: dochody, stawki, zasada 183 dni →
Pojęcia, z którymi spotkasz się w Indonezji
- UU PPh
- indonezyjska ustawa o podatku dochodowym (UU 7/1983 ze zmianami); kryteria rezydencji — Pasal 2
- subjek pajak dalam negeri
- rezydent podatkowy Indonezji; nierezydent to subjek pajak luar negeri
- DJP (Direktorat Jenderal Pajak)
- indonezyjska administracja podatkowa; podatki rozlicza się i deklaruje przez system Coretax
- KITAS / KITAP
- zezwolenie na pobyt czasowy / stały w Indonezji; ważne dłużej niż 183 dni — dowód zamiaru zamieszkania w Indonezji
- SPT Tahunan
- zeznanie roczne w podatku dochodowym; osoby fizyczne składają je do 31 marca następnego roku
- Surat Keterangan Domisili (SKD)
- zaświadczenie o rezydencji podatkowej w Indonezji do stosowania umowy; DJP wydaje je elektronicznie
Pytania
Jak Indonezja liczy 183 dni?
Próg to ponad 183 dni, czyli 184 i więcej, w ciągu 12 miesięcy od dnia przyjazdu, nieprzerwanie lub z przerwami; każdy niepełny dzień liczy się jako pełny. Te 12 miesięcy nie są związane z rokiem kalendarzowym: 100 dni pod koniec jednego roku i 90 dni na początku następnego dają razem 190 dni. Polska liczy ponad 183 dni w roku podatkowym. Indonezja uznaje Cię jednak za rezydenta także bez liczenia dni — jeżeli mieszkasz tam we własnym lub wynajętym lokalu albo przyjechałeś(-aś) z zamiarem zamieszkania (KITAP, ITAS na ponad 183 dni, umowa o pracę lub najmu na ponad 183 dni).
Kiedy Indonezja może opodatkować moje wynagrodzenie, jeżeli jestem rezydentem Polski?
Wynagrodzenie za pracę w Indonezji jest dochodem ze źródła indonezyjskiego; płatnik pobiera od nierezydenta 20% od kwoty brutto. Jeżeli według umowy jesteś rezydentem Polski, Indonezja nie może go opodatkować, gdy łącznie: przebywasz tam nie dłużej niż 183 dni w danym roku podatkowym, pracodawca nie jest rezydentem Indonezji, a wynagrodzenia nie ponosi jego zakład ani stała placówka w Indonezji (art. 15 ust. 2). Gdy Indonezja opodatkuje wynagrodzenie, Polska je zwalnia, ale uwzględnia przy ustalaniu stawki od pozostałych dochodów (wyłączenie z progresją).
Jaka umowa obowiązuje między Polską a Indonezją?
Umowa sporządzona w Warszawie 6.10.1992 r. (Dz.U. 1994 nr 46 poz. 187), w życie od 25.08.1993 r., stosowana od 1.01.1994 r.; od 1.08.2020 r. w relacjach polsko-indonezyjskich obowiązuje Konwencja MLI, która nie zmieniła art. 4 ust. 2 ani metody unikania podwójnego opodatkowania. Rezydencja: art. 4 ust. 2 (bez kryterium obywatelstwa — w ostateczności rozstrzygają właściwe władze); praca najemna: art. 15; emerytury: art. 18; unikanie podwójnego opodatkowania: art. 22 (Polska — wyłączenie z progresją, Indonezja — odliczenie).
Źródła
Przepisy i wyjaśnienia urzędowe
- Pasal 2 ayat (3) huruf a, ayat (4) UU PPh (UU 7/1983 w brzmieniu UU 6/2023, Pasal 111) — Rezydentem podatkowym Indonezji (subjek pajak dalam negeri) jest osoba fizyczna — obywatel Indonezji lub cudzoziemiec — która: 1) mieszka (bertempat tinggal) w Indonezji; 2) przebywa w Indonezji dłużej niż 183 dni w ciągu 12 miesięcy; albo 3) w roku podatkowym przebywa w Indonezji i ma zamiar w niej mieszkać. Nierezydentem jest osoba, która nie mieszka w Indonezji; cudzoziemiec przebywający w Indonezji nie dłużej niż 183 dni w ciągu 12 miesięcy; obywatel Indonezji przebywający za granicą dłużej niż 183 dni w ciągu 12 miesięcy, który spełnia warunki określone przez ministra finansów.
- Penjelasan Pasal 2 ayat (3) huruf a UU PPh — Ponad 183 dni nie muszą następować po sobie: liczy się wszystkie dni pobytu w Indonezji w ciągu 12 miesięcy od dnia przyjazdu. To, czy osoba ma zamiar mieszkać w Indonezji, ocenia się według okoliczności.
- Pasal 2 PMK 18/PMK.03/2021 — «Mieszka w Indonezji» osoba, która: (a) mieszka w miejscu w Indonezji, z którego może korzystać w każdej chwili — własnym, wynajętym lub udostępnionym — i które nie jest miejscem tymczasowego postoju; (b) ma w Indonezji ośrodek głównej działalności — spraw osobistych, społecznych, gospodarczych lub finansowych; albo (c) prowadzi w Indonezji zwykłe codzienne życie (w tym zajęcia i hobby). 183 dni liczy się w ciągu 12 miesięcy — nieprzerwanie lub z przerwami, a niepełny dzień liczy się jako pełny. Zamiar zamieszkania potwierdzają: KITAP; VITAS lub ITAS ważne dłużej niż 183 dni; umowa o pracę, działalność gospodarczą lub inną działalność w Indonezji na okres dłuższy niż 183 dni; inne dokumenty, np. umowa najmu mieszkania na ponad 183 dni lub dokumenty dotyczące przeprowadzki rodziny.
- Pasal 2 ayat (4) huruf c UU PPh; Pasal 3–6 PMK 18/PMK.03/2021; Pasal 6–8 PER-23/PJ/2025 — Obywatel Indonezji staje się nierezydentem, jeżeli przebywa za granicą dłużej niż 183 dni w ciągu 12 miesięcy i spełnia kolejno warunki: stale mieszka za granicą, nie tranzytem; jeżeli zachował mieszkanie w Indonezji — ma ośrodek głównej działalności za granicą (rodzina, źródła dochodu, członkostwo w organizacjach); jeżeli i ośrodek jest w Indonezji — prowadzi codzienne życie za granicą. Warunki obowiązkowe: rezydencja podatkowa w innym państwie (zaświadczenie w języku angielskim, którego ważność wygasła nie wcześniej niż 6 miesięcy przed wnioskiem), zapłacone podatki za okres rezydencji i zaświadczenie DJP «Surat Keterangan WNI Memenuhi Persyaratan Menjadi Subjek Pajak Luar Negeri» (decyzja — do 30 dni; brak odpowiedzi oznacza uwzględnienie wniosku). Taki obywatel jest uważany za osobę, która ostatecznie wyjechała z Indonezji, i jest nierezydentem od dnia wyjazdu.
- PER-23/PJ/2025 (09.12.2025), Pasal 3, 4, 11 — Rozporządzenie indonezyjskiej administracji podatkowej (DJP) powtarza kryteria rezydencji i doprecyzowuje: «przebywać w Indonezji» oznacza fizyczną obecność na jej terytorium; rezydent staje się podatnikiem, gdy jego dochód przekracza kwotę wolną; jeżeli osoba jest rezydentem zarówno Indonezji, jak i państwa, z którym Indonezja zawarła umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania, jej status ustala się według tej umowy (Pasal 11).
- Pasal 2A ayat (1), (6) UU PPh (w brzmieniu UU 10/1994) — Obowiązki rezydenta zaczynają się z chwilą urodzenia, przyjazdu albo powzięcia zamiaru zamieszkania w Indonezji i kończą się ze śmiercią lub ostatecznym wyjazdem z Indonezji. Jeżeli obejmują tylko część roku podatkowego, ta część zastępuje rok podatkowy.
- Pasal 4 ayat (1), Pasal 17 ayat (1) huruf a UU PPh (w brzmieniu UU 7/2021 «HPP») — Rezydent płaci podatek od dochodów z Indonezji i z zagranicy według skali (od roku podatkowego 2022): 5% — do 60 mln rupii (IDR); 15% — 60–250 mln; 25% — 250–500 mln; 30% — 500 mln – 5 mld; 35% — powyżej 5 mld IDR. Kwota wolna od podatku (PTKP) — 54 mln IDR rocznie dla samego podatnika.
- Permenkumham 22/2023; PMK 82/2023 («złota wiza») — «Złota wiza» — zezwolenie na pobyt w Indonezji na 5–10 lat dla inwestorów: założenie spółki z inwestycją 2,5 mln USD (5 lat) lub 5 mln USD (10 lat) albo ulokowanie 350 tys. USD (5 lat) lub 700 tys. USD (10 lat) w obligacjach skarbowych, akcjach spółek publicznych lub depozytach. Odrębnego reżimu podatkowego nie ma; zezwolenie na pobyt na ponad 183 dni jest dowodem zamiaru zamieszkania w Indonezji.
- Pasal 26 UU PPh (w brzmieniu UU 6/2023, Pasal 111) — Od dochodów nierezydenta z Indonezji — dywidend, odsetek, należności licencyjnych, czynszów i innych dochodów z korzystania z majątku, wynagrodzeń za pracę, usługi i działalność, nagród, emerytur i innych świadczeń okresowych — płatnik pobiera 20% od kwoty brutto; pobór jest ostateczny. Umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania może obniżać stawkę.
- Pasal 2, 4–5, 8–9 PMK 112/2025 — Rezydent Indonezji otrzymuje zaświadczenie o rezydencji podatkowej (Surat Keterangan Domisili, SKD) elektronicznie przez Coretax: musi być rezydentem w danym roku, mieć NPWP i złożyć ostatnie zeznanie roczne; zaświadczenie wydaje się automatycznie, osobno dla każdego państwa, roku i płatnika dochodu, i jest ważne do 31 grudnia roku wydania. Nierezydent, aby płatnik w Indonezji zastosował umowę, przekazuje formularz DGT potwierdzony przez administrację podatkową państwa rezydencji (albo zamiast potwierdzenia — zaświadczenie o rezydencji w języku angielskim z imieniem i nazwiskiem, datą wydania i podpisem), ważny do 12 miesięcy; umowy nie stosuje się, jeżeli osoba jest rezydentem Indonezji lub nadużywa umowy.
- art. 3 ust. 1a ustawy o PIT (Dz.U. 2026 poz. 592) — Polskim rezydentem podatkowym jest osoba fizyczna, która posiada w Polsce centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub przebywa w Polsce dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Przesłanki są alternatywne; rezydent podlega w Polsce opodatkowaniu od całości dochodów (art. 3 ust. 1).
- art. 4 ust. 2 umowy PL–ID z 6.10.1992 — Osobę fizyczną mającą miejsce zamieszkania w obu państwach uważa się za mającą je w państwie, w którym ma stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma je w obu — w państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych) (lit. a). Jeżeli nie można ustalić ośrodka interesów życiowych albo osoba nie ma stałego miejsca zamieszkania w żadnym państwie — w państwie, w którym zwykle przebywa (lit. b). Jeżeli przebywa zazwyczaj w obu państwach lub w żadnym z nich, właściwe władze rozstrzygają zagadnienie w drodze wzajemnego porozumienia (lit. c) — kryterium obywatelstwa nie ma.
- Objaśnienia podatkowe MF z 29.04.2021 r. (rezydencja podatkowa) — Każdy z warunków (centrum interesów osobistych albo gospodarczych, ponad 183 dni) ocenia się odrębnie — wystarczy jeden. Do 183 dni wlicza się każdy dzień choćby częściowego pobytu, w tym dzień przyjazdu i wyjazdu; pobyt nie musi być nieprzerwany; rezydencja może powstać lub ustać w trakcie roku.
- Pasal 4 ayat (3) huruf f, Pasal 17 ayat (2c) UU PPh (w brzmieniu UU 7/2021 «HPP») — Dywidendy spółek indonezyjskich otrzymane przez rezydenta — osobę fizyczną są zwolnione, jeżeli zostaną zainwestowane w Indonezji w określonym terminie; w przeciwnym razie — podatek ostateczny nie wyższy niż 10%. Dywidendy zagraniczne są zwolnione, jeżeli co najmniej 30% zysku po opodatkowaniu zostanie zainwestowane w Indonezji.
- PP 34/2016; PP 34/2017; PP 131/2000 — Podatki ostateczne od kwoty brutto, takie same dla rezydentów i nierezydentów: sprzedaż gruntów lub budynków — 2,5% (PP 34/2016); najem gruntów lub budynków — 10% (PP 34/2017); odsetki od depozytów i rachunków oszczędnościowych w bankach indonezyjskich — 20%, u nierezydentów — 20% albo stawka umowy (PP 131/2000).
- Pasal 16 ayat (2), Pasal 169 ayat (1), Pasal 170 ayat (1) PMK 81/2024 — Numer podatkowy (NPWP): dla zarejestrowanych mieszkańców (penduduk) — aktywowany numer w rejestrze ludności (NIK); dla pozostałych — 16-cyfrowy numer nadawany przez DJP. Zeznanie roczne osoby fizycznej (SPT Tahunan PPh) — nie później niż 3 miesiące po końcu roku podatkowego (31 marca); za część roku — nie później niż 3 miesiące po jej zakończeniu. Od 01.01.2025 — przez system Coretax.
- Pasal 4 ayat (1a)–(1b) UU PPh (w brzmieniu UU 7/2021 «HPP»); Pasal 3–4 PP 55/2022; Pasal 442–447 PMK 81/2024 — Cudzoziemiec, który stał się rezydentem Indonezji, przez 4 lata podatkowe od pierwszego dnia rezydencji płaci podatek tylko od dochodów z Indonezji (w tym od wynagrodzenia za pracę w Indonezji wypłaconego za granicą), jeżeli ma szczególne kwalifikacje: jest zagranicznym pracownikiem na określonym stanowisku albo zagranicznym badaczem z kwalifikacjami w dziedzinie nauki, technologii lub matematyki (certyfikat, dyplom albo co najmniej 5 lat doświadczenia) i obowiązkiem przekazywania wiedzy. Potrzebny jest wniosek do DJP przez Coretax i złożone zeznania roczne za ostatnie 2 lata. Reżim nie ma zastosowania do cudzoziemca, który korzysta z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania z państwem, z którego uzyskuje dochody zagraniczne.
- art. 15 ust. 1–2 umowy PL–ID — Wynagrodzenie rezydenta jednego państwa za pracę najemną wykonywaną w drugim państwie może być opodatkowane w drugim państwie; podlega jednak opodatkowaniu tylko w państwie rezydencji, jeżeli łącznie: a) odbiorca przebywa w drugim państwie przez okres lub okresy nieprzekraczające łącznie 183 dni podczas danego roku podatkowego, b) wynagrodzenie wypłaca pracodawca (lub ktoś w jego imieniu) niemający miejsca zamieszkania ani siedziby w drugim państwie, c) wynagrodzenie nie jest ponoszone przez zakład ani stałą placówkę pracodawcy w drugim państwie.
- art. 14 ust. 1 umowy PL–ID (wolne zawody) — Dochód z działalności zawodowej lub innej działalności o samodzielnym charakterze podlega opodatkowaniu tylko w państwie rezydencji, chyba że osoba dysponuje zwykle stałą placówką w drugim państwie albo przebywa w nim przez okres lub okresy przekraczające łącznie 91 dni w ciągu roku podatkowego — wtedy drugie państwo może opodatkować dochód przypisany tej placówce lub osiągnięty w drugim państwie w tych okresach.
- art. 27 ust. 8 ustawy o PIT (metoda wyłączenia z progresją) — Jeżeli dochody zagraniczne są zwolnione od podatku na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, dodaje się je do dochodów opodatkowanych w Polsce, oblicza podatek według skali od sumy, ustala stopę procentową i stosuje ją wyłącznie do dochodu opodatkowanego w Polsce.
- art. 22 umowy PL–ID (unikanie podwójnego opodatkowania) — Polska (ust. 1): a) dochód, który zgodnie z umową może być opodatkowany w Indonezji, Polska zwalnia z opodatkowania, ale przy obliczaniu podatku od pozostałego dochodu może zastosować stawkę, jaka byłaby właściwa, gdyby dochód ten nie był zwolniony (wyłączenie z progresją); b) od podatku od dochodu, który zgodnie z art. 10, 11 i 12 (dywidendy, odsetki, należności licencyjne) może być opodatkowany w Indonezji, Polska odlicza podatek zapłacony w Indonezji — nie więcej niż część podatku przypadającą na ten dochód. Indonezja (ust. 2): zalicza podatek polski na poczet podatku indonezyjskiego od tego dochodu — do wysokości podatku indonezyjskiego.
- art. 27 ust. 9 ustawy o PIT (metoda proporcjonalnego odliczenia) — Jeżeli umowa nie przewiduje wyłączenia z progresją (albo umowy brak), dochody zagraniczne łączy się z dochodami polskimi, a od podatku od łącznej sumy odlicza się podatek zapłacony za granicą — nie więcej niż część podatku przypadająca proporcjonalnie na dochód zagraniczny.
- Oświadczenie rządowe z 16.06.2020 r. w sprawie mocy obowiązującej Konwencji MLI w relacjach między Polską a Indonezją (Dz.U. 2020 poz. 1377) — Konwencja MLI obowiązuje w relacjach między Polską a Indonezją od 1.08.2020 r. i ma zastosowanie do umowy z 6.10.1992 r. Indonezja zastrzegła m.in., że art. 5 MLI (metody unikania podwójnego opodatkowania) w całości nie ma zastosowania do jej umów (art. 5 ust. 8 MLI), oraz notyfikowała art. 24 ust. 1 zd. 2 umowy z Polską jako termin na wszczęcie procedury wzajemnego porozumiewania się krótszy niż trzy lata (art. 16 ust. 6 lit. b pkt i MLI); Polska złożyła taką samą notyfikację, więc zgodnie z art. 16 ust. 4 lit. a pkt ii MLI termin wynosi trzy lata. Według wykazu Ministerstwa Finansów MLI stosuje się do podatków pobieranych u źródła od 1.01.2021 r., a do pozostałych podatków — za okresy podatkowe rozpoczynające się od 26.06.2021 r.
- art. 3 ust. 2a–2b ustawy o PIT — Osoby niemające miejsca zamieszkania w Polsce podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów osiąganych na terytorium Polski, m.in. z pracy wykonywanej w Polsce na podstawie stosunku pracy lub umów zlecenia/o dzieło, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia.
- art. 4a ustawy o PIT — Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Polska.
- art. 24 ust. 1 umowy PL–ID (procedura wzajemnego porozumiewania się) — Osoba, która uważa, że działania jednego lub obu państw powodują lub spowodują jej opodatkowanie niezgodne z umową, może — niezależnie od środków odwoławczych prawa wewnętrznego — przedstawić sprawę właściwej władzy państwa swojego miejsca zamieszkania; według tekstu umowy — w ciągu dwóch lat od pierwszego urzędowego zawiadomienia o takim działaniu.
- art. 18, art. 19 umowy PL–ID — Art. 18 ust. 1: emerytury i podobne świadczenia wypłacane rezydentowi jednego państwa ze źródeł w drugim państwie z tytułu poprzedniej pracy najemnej lub usług świadczonych w tym drugim państwie, a także renty (świadczenia okresowe) z takich źródeł, mogą być opodatkowane w tym drugim państwie (z uwzględnieniem art. 19 ust. 2). Art. 19: wynagrodzenie (inne niż emerytura) za funkcje publiczne podlega opodatkowaniu tylko w państwie wypłacającym, chyba że funkcje są wykonywane w drugim państwie przez jego rezydenta, który jest jego obywatelem albo nie stał się rezydentem wyłącznie w celu świadczenia tych usług; emerytura z tytułu funkcji publicznych — tylko w państwie wypłacającym, chyba że osoba jest obywatelem i rezydentem drugiego państwa.
- art. 306l Ordynacji podatkowej (t.j. Dz.U. 2026 poz. 622) — Organ podatkowy na wniosek podatnika wydaje zaświadczenie o jego miejscu zamieszkania lub siedzibie dla celów podatkowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (certyfikat rezydencji).
- art. 30da ust. 1–3 ustawy o PIT (podatek od niezrealizowanych zysków — exit tax) — Ust. 1: podatek wynosi 19% podstawy (3%, gdy nie ustala się wartości podatkowej). Ust. 2 pkt 2: opodatkowaniu podlega zmiana rezydencji podatkowej przez podatnika z nieograniczonym obowiązkiem, w wyniku której Polska traci prawo do opodatkowania dochodów ze zbycia jego majątku, w związku z przeniesieniem miejsca zamieszkania do innego państwa. Ust. 3: poza działalnością gospodarczą — tylko majątek osobisty (prawa w spółce niebędącej osobą prawną, udziały, akcje i inne papiery wartościowe, pochodne instrumenty finansowe, tytuły uczestnictwa w funduszach kapitałowych), jeżeli podatnik miał miejsce zamieszkania w Polsce łącznie co najmniej pięć lat w dziesięcioletnim okresie przed dniem zmiany rezydencji.
- art. 30db ust. 1–2 ustawy o PIT (próg 4 000 000 zł) — Art. 30da nie stosuje się, jeżeli łączna wartość rynkowa przenoszonych składników majątku nie przekracza 4 000 000 zł; u małżonków, o których mowa w art. 30da ust. 9, limit dotyczy łącznie obojga.
- ZUS — «Umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym» — W wykazie ZUS państw spoza UE/EOG/Szwajcarii, z którymi Polska ma umowy o zabezpieczeniu społecznym (odczytanym 13.11.2026), są: Australia, Jugosławia, Kanada, Korea Południowa, Libia, Macedonia, Mołdawia, Ukraina i USA — Indonezji wśród nich nie ma.
- Pasal 14, 15 ayat (1) UU 24/2011 (BPJS); Pasal 6 ayat (2) — Każda osoba, w tym cudzoziemiec pracujący w Indonezji co najmniej 6 miesięcy, ma obowiązek uczestniczyć w programach zabezpieczenia społecznego (art. 14); pracodawcy zgłaszają siebie i pracowników do BPJS (art. 15 ust. 1). BPJS Kesehatan prowadzi ubezpieczenie zdrowotne, BPJS Ketenagakerjaan — ubezpieczenie wypadkowe, emerytalne, rentowe i na wypadek śmierci (art. 6). Oficjalne tłumaczenie angielskie — peraturan.go.id; tekst indonezyjski — peraturan.bpk.go.id/Details/39268.
- Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Indonezji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzona w Warszawie dnia 6 października 1992 r. (Dz.U. 1994 nr 46 poz. 187) i oświadczenie rządowe z 8.11.1993 r. (Dz.U. 1994 nr 46 poz. 188) — Umowę ratyfikowano 14.05.1993 r.; zgodnie z art. 27 ust. 1 weszła w życie 25.08.1993 r. i ma zastosowanie od 1.01.1994 r. (art. 27 ust. 2). Sporządzona w językach polskim, indonezyjskim i angielskim; w razie rozbieżności przy interpretacji rozstrzyga tekst angielski.
- Pasal 25 ayat (8)–(8a) UU PPh (w brzmieniu UU 36/2008) — Rezydent — osoba fizyczna w wieku od 21 lat bez NPWP, wyjeżdżająca za granicę, płaciła opłatę wyjazdową (fiskal luar negeri); przepis obowiązywał tylko do 31.12.2010.
- art. 4 ust. 2 lit. a umowy PL–ID z 6.10.1992 — Osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu państwach — w tym państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych).
- Oświadczenie rządowe z 8.11.1993 r. (Dz.U. 1994 nr 46 poz. 188) — Zgodnie z art. 27 ust. 1 umowy dokonano przewidzianych w nim notyfikacji, w związku z czym umowa weszła w życie 25 sierpnia 1993 r.
- art. 4 ust. 2 lit. b–c umowy PL–ID z 6.10.1992 — Jeżeli nie można ustalić, w którym państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z nich, uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w państwie, w którym zwykle przebywa (lit. b). Jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obydwu państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, właściwe władze rozstrzygną zagadnienie w drodze wzajemnego porozumienia (lit. c) — kroku obywatelstwa nie ma.
Aktualizacja 17.11.2026. Wynik ma charakter wyłącznie informacyjny i nie stanowi porady podatkowej ani prawnej. Organy podatkowe i sądy mogą inaczej interpretować przepisy, także ze względu na okoliczności, których tu nie uwzględniono, a prawo się zmienia. Przed podjęciem decyzji skonsultuj się z doradcą podatkowym.
Inne państwa
- Podatki w Argentynie
- Podatki w Austrii
- Podatki w Bangladeszu
- Podatki w Brazylii
- Podatki w Chinach
- Podatki w Czechach
- Podatki we Francji
- Podatki w Gruzji
- Podatki w Hiszpanii
- Podatki w Indiach
- Podatki w Japonii
- Podatki w Kanadzie
- Podatki w Malezji
- Podatki w Meksyku
- Podatki w Niderlandach
- Podatki w Niemczech
- Podatki w Pakistanie
- Podatki w Portugalii
- Podatki w Rumunii
- Podatki w Singapurze
- Podatki w Stanach Zjednoczonych
- Podatki w Szwajcarii
- Podatki w Szwecji
- Podatki na Tajwanie
- Podatki w Turcji
- Podatki w Ukrainie
- Podatki na Węgrzech
- Podatki w Wielkiej Brytanii
- Podatki we Włoszech
- Podatki w Zjednoczonych Emiratach Arabskich