Stałe miejsce zamieszkania w umowie podatkowej

Gdy oba państwa uznają Cię za rezydenta, umowa rozstrzyga za pomocą kolejnych kryteriów. Pierwszym jest stałe miejsce zamieszkania (w części umów: „stałe ognisko domowe”): jesteś rezydentem tam, gdzie masz do dyspozycji stałe miejsce zamieszkania.

Kolejność kryteriów

Stałe miejsce zamieszkania → ośrodek interesów życiowych → miejsce zwykłego pobytu → obywatelstwo → wzajemne porozumienie organów podatkowych. Kryteria stosuje się tylko wtedy, gdy oba państwa uznają Cię za rezydenta na podstawie własnego prawa, i tylko za okres, w którym tak się dzieje (na przykład od dnia przeprowadzki).

Co się liczy

każde mieszkanie: dom lub mieszkanie własne albo wynajmowane, nawet wynajmowany umeblowany pokój;
musi być utrzymywane do Twojego stałego użytku i być do Twojej dyspozycji stale i nieprzerwanie;
nie jest to miejsce pobytu, który jest wyraźnie krótki — podróży, delegacji, kursu.

Co się nie liczy

mieszkanie własne wynajęte niepowiązanemu najemcy, tak że nie możesz już w nim przebywać;
hotele i najem krótkoterminowy na czas podróży;
przenoszenie się z hotelu do hotelu — wtedy w ogóle nie ma stałego miejsca zamieszkania i stosuje się kryterium miejsca zwykłego pobytu.

Częste błędy

Przekonanie, że liczy się tylko mieszkanie własne.
Traktowanie wynajętego innej osobie mieszkania jako dostępnego.
Stosowanie reguł kolizyjnych, gdy za rezydenta uznaje Cię tylko jedno państwo.
Badanie całego roku, gdy konflikt dotyczy tylko jego części.

Kiedy zwrócić się do specjalisty

Utrzymujesz mieszkania w obu państwach, Twoje dawne mieszkanie jest wynajęte lub w ciągu roku doszło do przeprowadzki.
Oba organy podatkowe uznają Cię za swojego rezydenta; może być potrzebny certyfikat rezydencji lub procedura wzajemnego porozumiewania się.

Źródła

Źródła sprawdzone: 10.11.2026. Informacje ogólne, a nie porada prawna. Umowy i prawo krajowe mogą odbiegać od Modelowej Konwencji OECD; zawsze sprawdzaj umowę, która ma do Ciebie zastosowanie.

Sprawdź swój status